Een gedicht (F Eerhart)

12 okt Een gedicht (F Eerhart)

Ik zie de zee, de zee ziet mij
Ik ben een strand mens. Mijn ouders hadden een huisje aan het strand van IJmuiden. Elke zomer van mijn jeugd heb ik daar doorgebracht. Spelen in zee, graven op het strand en struinen in de duinen. Verstoppertje spelen in de bunkers. Ik heb mijn vrouw daar ontmoet (ik was 2 jaar) en ik heb haar, 16 jaar later, bij de zee voor het eerst gekust.

Dag Zee, Hoe gaat het
Wij wonen op 15 minuten fietsen naar  het strand van Wijk aan Zee. Ik ben daar veel te vinden. Ik wandel en mijmer, luister naar de golven en bewonder de horizon. Geniet van de mensen en de zon in de zomer. De rust en de vogels in de ander jaargetijden.

Ik eb zegt de zee, Wat heb je zeg ik, Ik heb eb,
Beukende wind, striemende regen, stralende zon, een zachte bries, wolken of grijze mist. Het strand is de metafoor voor mijn leven. Altijd en nooit hetzelfde, Eb en vloed. Branding, de golven, of de zee. Kabbelend of geweldig. En altijd aarde, water, lucht en ik.

Doet dat zeer, Nee zegt de zee, Een zee heeft geen zeer
Elke keer als ik tegen de duinen oploop en tussen de toppen door de eerste blik op zee kan werpen, dan maakt mijn hart een sprongetje. Ik voel me verbonden met wat er is, zo simpel kan het zijn. Maar ook : elke keer als ik op de duinen sta en terug het land in kijk besef ik waar ik vandaan kom.

Voor mij als coach betekent dat:
 “Ik wil schreeuwen over de meeuwen, de zon de hemel blauw zien kleuren” Ik ben overtuigd van de levens kracht die we allemaal hebben en kunnen gebruiken om onze eigen positie te bepalen. En soms rol je een stukje van de duinen af. Het is prettig om een hand te hebben die je kunt vastpakken, als steuntje om weer op te staan. Op weg naar, weer, een nieuwe top, een nieuw uitzicht.

 “Ik wil mensen laten zien hoe mooi meeuwen vliegen”
Op verzoek, maar soms ook op mijn voorstel, gaan we samen wandelen aan het strand van Wijk aan Zee en Heemskerk.
De coaching tijdens die wandeling is net als die in mijn praktijk ruimte, ervarings gericht en zeker niet alleen maar praten.

 

Koos Klein
kiesgroot@gmail.com